İçimde Direnişten Dağlar Var Benim

Hayat iki çocuğun kavgasına benzer bazen..

 Minibüs köşeyi dönüp, kırmızı ışığa yakalandığında , biri diğerinden daha büyük, iki çocuk gördüm. Büyük olan, küçüğün yakasından tutuyor ve kontrollü bir mesafeyle onun da kendi yakasına yapışmasına izin vermiş, olan bitenle eğleniyor. Küçük birden artan kuvvete direnmeye başladığında bu direniş büyük olanın hoşuna gitmediği için derhal mesafeyi daraltıp uyguladığı gücü arttırdı... Bu senaryo nereden tanıdıktı? İnsanlar "ellerinin altındakine" asla direniş ve baş kaldırış izni vermez değil mi? Küçük direndikçe içimde direnen dağlar yankılandı, baktım ve "dağlara yaslan. İçindeki dağlara yaslan" dedim... Yeşil ışık yanıp da yola devam ederken şoförün başının üstünde babası olduğunu düşündüğüm o adamı gördüm. Siyah beyaz fotoğraflar serisi burada da peşimi bırakmamıştı. "İçimizdeki dağlar"... Hayat ne garip... Yola çıkarken bazı ipuçları istersin ya bugünküler öyleydi işte. Aslında olay sınav sabahı yan sırama oturan 60larına doğru hızlı ama gururla yol alan amcayla başlamıştı. "Umut" beden bulmuş kendine... Bana usulca fısıldıyordu " durmayı aklından geçirme olmaz mı? Hayır asla geç değil"...

Nisan değilse mayıs pazartesi değilse perşembeydi çünkü umut vardı...

Tam adımı deşifre etmemek için plaketimi gösteremiyorum size :) Şecerimi dökmüşler üstüne sağolsunlar var olsunlar :))) Ama çiçeklerim çok güzel değiller mi sizce de? :) .

Merdivenler büyüdü, genişledi, adım aralıklarım iyice açıldı da açıldı... Hayatta hiçbir merdiven beni bu kadar yormamış ve çıkması bu kadar zor olmamıştı.. Sanki tüm hayatımın temsiliydi o merdivenler... Çık çık bitmediler işte... 

Garip bir umudum vardı hep. Hayatta hangi "kocamannn" merdiveni gözüme kestirdiysem ne kadar yorduysa da çıktım deli bir umut kör kuyulara fırlatılan taşın aksini duyacağına dair olanla aynı... Kuyular kör, merdivenler yüksek ama umudum baki...

...

Bunca yıl sönmemiş umudum

Nisan değilse mayıs

Perşembe değilse pazar...

Kafa Sesi Diyalogları: Umut En Etkili Protestodur Bazen...

Gözlerimi araladığımda saat 5'e geliyordu.. Odanın içi cehennem pratiği yaptıracak kadar sıcakken ben nasıl üşüyordum? Ateşim 39'u hunharca zorlayıp 40'ı da tecrübe etmek isterken, nadiren de olsa kendi kendime müdahil olamamanın ezikliğini yaşıyordum...


Derken Ebru girdi içeri.. "Ayyyy çok geçmiş olsun, Dilek ne yaptın böyle kendine? Yazıktır böyle bırakmasaydın kendini"... İçim şişse ne yazar bir gece çekecektim kendisini zira "iç şişmesi de refakata dair"di...