BABAMA...

Dün tam 2 yıl olmuş sen temelli gideli...Dün anneler günüydü ve sen yine annemden rol çaldın ama eminim seni affetmiştir zira bir insanı yokluğunda affetmek çok kolay.

 Aklıma Fulya geldi senden 1 yıl ve bir kaç ay sonra o da gitti... İyileşeceğine hiç umut bağlamamıştım ama yine de  inanamıyorum işte öldüğüne... Ölmeden 2 ay önce görmüştüm. Fulya'ydı, yanımdaydı ve etten ve kemiktendi... Şimdi yok ve ben onun bana yaşattığı o hayal kırıklıklarını tamamen hafızamdan sildim.


Ölen kutsallaşıyor da  biraz galiba. Zira "arkasından konuşmanın saygısızlık olduğu" kategoriye girince, öleni bir kutsallık zırhı bürümüyor değil... Nasıl yaşadığı, ne yaşattığı mühim olmuyor artık... Ama bu yazının konusu hayal kırıklığı vs Fulya değil elbette. Onun da senden rol çalmasına müsaade vermeyeceğim.

BABAMA: İYİ Kİ DOĞDUN...

"Annemin mitokondrisi bende kaldı" demişti bir keresinde bir doktor. Bunu bir züğürt tesellisi olarak yorumlamıştım ilk zaman ama başına gelince anlıyormuşsun ki en züğürt tesellilere bile muhtaçsın o çaresizlikte. Sonra biraz düşündüm de aslında doğruydu sen  bende devam ediyordun zaten.

Öyle ya ne zaman ki senin karıştığın toprağa benim göz yaşlarım değdi işte biz o zaman o toprakta yeniden ve ayrılmamacasına  birleşmiş sayılmadık mı? 

Bakıldığında sen,

Uzun parmaklı ellerimdesin ve ince telli saçlarımda aslında,

Mim ve Kitaplara Dair :))

Sevgili Pilozof Zeynep beni çok güzel bir ankette mimlemiş!! Bayılarak derhal yanıtlıyorum soruları :)

Yazarken soruları unutmamak adına Zeynep'in mimindekileri sayfama yapıştırdığım için yazı stilim gayet garip durdu ama değiştirmeye de üşendim o nedenle sayfadaki ton farklılıkları için şimdiden kocaman özür diliyorum :D Okuduğunuz kitapları ve tavsiyeleri yorum kısmına bırakırsanız çok sevinirim zira YORUM BIRAKANLARI SEVİYORUM!!!