BABAMA: 17.8.1999

Hiç eksiksiz dün gibi aklımda  o ilk yarım saat...

O saniyelik ve ne olduğunu tam da anlayamadığım gürültülü salıncakta o minnoş ömrüm kendini geri sarıp muntazam pişmanlıklarına (!) atıfta bulunurken ,sen en alt kattaydın, bir anda seslendin "deprem oldu"... "Geliyoruz" dedi annem "kızım nerede? Dilek in aşağı" dedin ve annem o gün o saniye o can pazarında bile tribi bırakmadı ve dedi ki " iyi biz gelmeyelim istersen" :) 

İndik. "Heh Dilek deprem oldu korktun mu?" Dedin. "Anlamadım ki baba" dedim gülümseyerek... Gülümsedin sen de ve  başını eğdin "artçılar olacak" dedin...

Biz İyiyiz Aysun Abla Sen Nasılsın? 17/08/1999

Bir ahşap parçasına , o kıyamet dekorunda nereden bulunduğunu şiddetle merak ettiğim bir beyaz tebeşirle yazılmış  "Biz iyiyiz. Aysun" notu beni 17 Ağustos görselleri içinde en derinden yaralayan fotoğraflardandı. 

17/8/1999-UNUT(A)MADIK...

Bir sabah hiç istemediğimiz bir güne uyandık.. Kıyamet gibi alarmların bile uyandıramadığı ben, o günden sonra tüm uykularımı bir bilinmeze kaptırdım.. Bugün olmuş hala en stresli zamanlarımda 3 sularında gözlerimi açar hacı yatmaz gibi tavana bakarak otururum..

Sokağa çıktığımızda ilk farkettiğim, korkuyla karışık umut ve bilmemenin verdiği bir miktar rahatlık vardı hepimizin gözlerinde.. Öyle ya bilmedikçe "belki"ler umuda dönmez miydi?

17/08/1999: Biz İyiyiz de Sen Nasılsın?

Bu yazı Burcu'ma, Dilşad'ımıza, İskender Iğdır'a ve 17 Ağustos 1999'da sesi duyulamayan tüm herkese adamıştır. Nurlar içinde uyuyun. Mekanınız cennet olsun... Biz iyiyiz. Biraz kırgın, biraz üzgün, çokça yıkık işte.. Siz?