İçimde Direnişten Dağlar Var Benim

Hayat iki çocuğun kavgasına benzer bazen..

 Minibüs köşeyi dönüp, kırmızı ışığa yakalandığında , biri diğerinden daha büyük, iki çocuk gördüm. Büyük olan, küçüğün yakasından tutuyor ve kontrollü bir mesafeyle onun da kendi yakasına yapışmasına izin vermiş, olan bitenle eğleniyor. Küçük birden artan kuvvete direnmeye başladığında bu direniş büyük olanın hoşuna gitmediği için derhal mesafeyi daraltıp uyguladığı gücü arttırdı... Bu senaryo nereden tanıdıktı? İnsanlar "ellerinin altındakine" asla direniş ve baş kaldırış izni vermez değil mi? Küçük direndikçe içimde direnen dağlar yankılandı, baktım ve "dağlara yaslan. İçindeki dağlara yaslan" dedim... Yeşil ışık yanıp da yola devam ederken şoförün başının üstünde babası olduğunu düşündüğüm o adamı gördüm. Siyah beyaz fotoğraflar serisi burada da peşimi bırakmamıştı. "İçimizdeki dağlar"... Hayat ne garip... Yola çıkarken bazı ipuçları istersin ya bugünküler öyleydi işte. Aslında olay sınav sabahı yan sırama oturan 60larına doğru hızlı ama gururla yol alan amcayla başlamıştı. "Umut" beden bulmuş kendine... Bana usulca fısıldıyordu " durmayı aklından geçirme olmaz mı? Hayır asla geç değil"...