Hiç eksiksiz dün gibi aklımda o ilk yarım saat...
O saniyelik ve ne olduğunu tam da anlayamadığım gürültülü salıncakta o minnoş ömrüm kendini geri sarıp muntazam pişmanlıklarına (!) atıfta bulunurken ,sen en alt kattaydın, bir anda seslendin "deprem oldu"... "Geliyoruz" dedi annem "kızım nerede? Dilek in aşağı" dedin ve annem o gün o saniye o can pazarında bile tribi bırakmadı ve dedi ki " iyi biz gelmeyelim istersen" :)
İndik. "Heh Dilek deprem oldu korktun mu?" Dedin. "Anlamadım ki baba" dedim gülümseyerek... Gülümsedin sen de ve başını eğdin "artçılar olacak" dedin...
